| ေဆာင္းပါး |
| ႏွင္းပန္းအိမ္ |
| တနလၤာေန႔၊ ဒီဇင္ဘာလ 08 2008 18:38 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ |
 တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ မနက္ ၄ နာရီမွာ က်မတို႔သားအမိ ေ႐ႊတိဂံုဘုရားဖူးဖို႔ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာ ေရာက္ေနတယ္။ မသိုးသကၤန္းယက္ၿပီး ဘုရား႐ုပ္ပြားေတာ္ကို ကပ္လွဴေနတဲ့ အဖြဲ႔ေတြ၊ အ႐ုဏ္ဆြမ္းကပ္လွဴသူေတြနဲ႔ ဘုရားေပၚမွာ ၾကက္ပ်ံမက် စည္ကားေနတယ္။ ေ႐ႊေရာင္၀င္းပေနတဲ့ ေလးဆူဓာတ္ပံု ေ႐ႊတိဂံုေစတီၾကီးကေတာ့ သပၸာယ္ေအးခ်မ္းလို႔။ ေန႔နံအလိုက္ ၿဂိဳလ္တိုင္အသီးသီးမွာ ၀တ္ျပဳဆုေတာင္းသူ၊ ေရသပၸာယ္သူ၊ မီးပူေဇာ္သူ၊ ပန္းပူေဇာ္သူေတြကို ေကာင္းကင္က လမင္းက လွမ္းၾကည့္ေနတယ္။ သူ႔ရဲ႕အလင္းေရာင္က ေ႐ႊတိဂံုေစတီရဲ႕ ဆလိုက္မီးေရာင္ကို မတိုး၀ံ့ေအာင္ ျဖစ္ေနရွာတယ္။ ေအာင္ေျမလို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာမွာေတာ့ လူေတြက ျပည့္က်ပ္ေနတာေလ။ လူ႔သဘာ၀အတိုင္း လုပ္သမွ် ေအာင္ျမင္ဖို႔၊ ေျပာဆိုသမွ် ေအာင္ျမင္ဖို႔ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ေအာင္ေျမကေန ဆုေတာင္းရင္ ျပည့္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကတယ္။ အရွည္ကို ရသေဆာင္းပါးတြင္ဖတ္ပါ။ |
Friday, 23 January 2009
ျပန္ဆံုမယ့္ ေန႔စြဲမရိွေသာ ခြဲခြာျခင္း
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment